Για διαφορετικούς λόγους, ΗΠΑ και Ιράν συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός, με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν. Ενόψει διαπραγματεύσεων στο Ισλαμαμπάντ, οι βασικές προκλήσεις είναι οι εξής:
1. Το Ισραήλ ενδέχεται να επιχειρήσει να υπονομεύσει τη διαπραγματευτική διαδικασία.
2. Το ιρανικό καθεστώς δύσκολα θα αποδεχθεί τους όρους των ΗΠΑ, κυρίως για λόγους εσωτερικής νομιμοποίησης.
3. Ο πρόεδρος Τραμπ είναι απρόβλεπτος και προτιμά την πολιτική εξαναγκασμού έναντι της διπλωματίας.
4. Το χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών παραμένει μεγάλο.
Τι φαίνεται να πέτυχε η κάθε πλευρά:
Ισραήλ: Κατάφερε να αποδυναμώσει στρατιωτικά το Ιράν και τους πληρεξούσιούς του, καθώς και να εδραιώσει την παρουσία του στον νότιο Λίβανο. Ωστόσο, το καθεστώς της Τεχεράνης παραμένει στην εξουσία και το Ισραήλ δεν συμμετείχε στη διαπραγμάτευση αυτής της εκεχειρίας.
Ιράν: Παρά την αποδυνάμωσή του, το καθεστώς παραμένει όρθιο και παρουσιάζει ήδη την επιβίωσή του ως νίκη. Εάν μάλιστα η Τεχεράνη αποκτήσει — έστω προσωρινά — επιρροή στα Στενά του Ορμούζ, η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων αυτής της σύγκρουσης θα αλλάξει σημαντικά.
ΗΠΑ: Βρίσκονται σε στρατηγικά δυσχερή θέση. Η αντοχή του Ιράν και ο πόλεμος φθοράς που διεξήγαγε —ιδίως η απειλή κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ— ανάγκασαν τις ΗΠΑ να αναζητήσουν συμφωνία, παρά τη ρητορική τους και τα πλήγματα που είχαν ήδη πλήξει τις στρατιωτικές υποδομές του Ιράν.
Τέλος, όπως αναμενόταν, η εύθραυστη εκεχειρία ΗΠΑ-Ιράν δεν έφερε τέλος στη στρατιωτική εκστρατεία του Ισραήλ εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Μέσα σε λίγες ώρες, οι ισραηλινές δυνάμεις εξαπέλυσαν πρωτοφανείς αεροπορικές επιδρομές σε ολόκληρη τη χώρα. Αναφορές κάνουν λόγο για δεκάδες νεκρούς. Ο πόλεμος στον Λίβανο δεν αποτελεί, απλώς, ένα μέτωπο της ευρύτερης σύρραξης στη Μέση Ανατολή. Είναι ένας παράλληλος πόλεμος ο οποίος, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να σταματήσει σύντομα.
